بوگاتی دستریه ، وقتی هیولای پیست لباس مهمانی می پوشد - فروشگاه ویژه ها

بیت ران: دستریه سومین پروژه از برنامه Programme Solitaire بوگاتی است. برنامه ای که با هدف ساخت خودروهای کاملاً اختصاصی و تک نسخه شکل گرفته و در آن، خودرو بیش از آنکه یک محصول برای عرضه گسترده باشد، به یک اثر مهندسی و طراحی تبدیل می شود. بوگاتی در این پروژه به سراغ مشتریانی می رود که در پی خودرویی فراتر از یک محصول فراوریی هستند؛ خودرویی که قرار است نمونه مشابهی از آن در دنیا وجود نداشته باشد.

با این حال، این خودرو یک تفاوت مهم با بسیاری از پروژه های سفارشی بوگاتی دارد. این بار شرکت فرانسوی صرفاً به سراغ ساخت یک خودروی لوکس و دست ساز نرفته است. بوگاتی پایه فنی خودرویی را انتخاب نموده که اساساً برای رانندگی بسیار شدید در پیست ساخته شده و سپس همان زیرساخت را در قالب بدنه ای متفاوت، لوکس تر و مجسمه وار قرار داده است.

به زبان ساده تر، این خودرو را می توان تلاقی دو دنیای متفاوت دانست؛ دنیای خشن و عملکردمحور بولاید و دنیای لوکس، هنری و کاملاً شخصی سازی شده بوگاتی.

داستان بوگاتی دستریه از کجا آغاز می شود؟

برای شناخت بهتر بوگاتی دستریه باید ابتدا سراغ بولاید رفت. بولاید از همان ابتدا با یک مأموریت معین طراحی شد؛ خودرویی افراطی برای پیست که تقریباً تمام اجزای آن در خدمت کاهش وزن، افزایش چسبندگی و فراوری نیروی عمودی بیشتر قرار گرفته اند.

بدنه بسیار پایین، ورودی های هوای بزرگ، بال بزرگ عقب و فرم کاملاً مسابقه ای، بولاید را از دیگر محصولات بوگاتی جدا می کرد. در این خودرو خبری از کوشش برای ایجاد تعادل میان راحتی، لوکس بودن و استفاده روزمره نبود. هدف اصلی، عملکرد در پیست بود.

مونوکوک فیبرکربنی بولاید در این پروژه حفظ شده، اما بخش قابل توجهی از عناصر آیرودینامیکی و ظاهری آن کنار گذاشته شده اند. دیگر خبری از بال بزرگ و برجسته عقب بولاید نیست و بدنه به جای آنکه تمام توجه را به تجهیزات آیرودینامیکی جلب کند، فرم نرم تر و یکپارچه تری پیدا نموده است.

قضیه بوگاتی دستریه چیست؟

نام دستریه ریشه در اسب های جنگی قدرتمند دوران قرون وسطی دارد. اسب هایی که به علت قدرت، استقامت و جایگاه ویژه خود در میدان نبرد شناخته می شدند. بوگاتی با انتخاب این نام کوشش نموده دو ویژگی را همزمان به خودرو نسبت دهد: قدرت و وقار. این ارتباط صرفاً در نام خودرو باقی نمانده و در طراحی آن نیز قابل مشاهده است.

بوگاتی دستریه برخلاف بولاید ظاهر شلوغ و مسابقه ای ندارد. خطوط بدنه ساده تر شده اند، اما تناسبات همچنان افراطی و تهاجمی به جای مانده اند. کابین میان دو گلگیر بزرگ جلو قرار گرفته و قسمت میانی بدنه باریک تر شده است. در ادامه، حجم گلگیرهای عقب افزایش پیدا می نماید تا خودرو از نمای جانبی حالتی عضلانی و قدرتمند پیدا کند.

نتیجه، خودرویی است که حتی در حالت توقف نیز حالت تهاجمی خود را حفظ می نماید، اما این تهاجم را با زبان طراحی یک خودروی لوکس بیان می نماید. پس نام اسب جنگی قدرتمند برای چنین ترکیبی چندان هم بی علت نیست.

یک متر، فقط یک متر

یکی از اعدادی که بوگاتی در معرفی بوگاتی دستریه روی آن تأکید نموده، ارتفاع خودرو است؛ دقیقاً یک متر. عدد یک متر برای یک سوپراسپرت به خودی خود آنقدر عجیب نیست، اما وقتی این رقم را کنار تناسبات خاص دستریه قرار می دهیم، اهمیت آن بیشتر معین می شود.

کابین تقریباً به سطح زمین چسبیده و گلگیرهای جلو و عقب ارتفاع بیشتری نسبت به بخش مرکزی بدنه دارند. همین ترکیب باعث شده خودرو از نمای بیرونی حتی پایین تر از عدد اعلام شده به نظر برسد.

یکی از اهداف طراحان نیز همین بوده است؛ حفظ ساختار بصری و هندسی بولاید، اما حذف بخش زیادی از تجهیزات آیرودینامیکی که ظاهر آن خودرو را به یک ماشین مسابقه ای نزدیک می کردند.

این تصمیم نتیجه جالبی به همراه داشته است. دستریه از یک طرف ظاهری تمیزتر و یکپارچه تر دارد و از طرف دیگر، همچنان به وضوح نشان می دهد که ریشه آن به یک خودروی مسابقه ای بسیار جدی برمی شود.

امضای بوگاتی همه جا هست

با وجود تمام تفاوت ها با بولاید، هنوز هم دستریه در نمای جلو همچنان یک بوگاتی است. جلوپنجره معروف نعل شکل، مهم ترین عنصر طراحی قسمت جلو محسوب می شود. اطراف این جلوپنجره از قطعات آلومینیومی فورج شده استفاده شده و یک قطعه کربنی نیز نشان بوگاتی را در مرکز آن احاطه نموده است.

یکی دیگر از عناصر آشنای طراحی بوگاتی، خط C شکل است که در این محصول نیز حضور دارد، اما این بار با رویکردی متفاوت. این خط در قسمت هایی از بدنه ادامه پیدا می نماید و در بخش هایی نیز قطع می شود تا سطوح فیبرکربنی و فرم اصلی بدنه بیشتر در معرض دید قرار بگیرند.

این جزئیات نشان می دهد که طراحان کوشش ننموده اند صرفاً عناصر شناخته شده بوگاتی را روی یک بدنه تازه قرار دهند. آنها در واقع زبان طراحی این برند را با تناسبات متفاوت خودرو هماهنگ نموده اند.

بوگاتی دستریه: رنگی شایسته یک خودروی تک نسخه

بوگاتی برای دستریه رنگ اختصاصی Sapphire Celeste را انتخاب نموده است؛ رنگی آبی و چندلایه که زیر نور عمق بیشتری پیدا می نماید و ذرات درخشان آن روی سطح بدنه نمایان می شوند. در کنار این رنگ، بخش هایی از فیبرکربن بدنه نیز به صورت نمایان به جای مانده اند. اسپلیتر جلو و دیفیوزر عقب نیز با ترکیبی هماهنگ با رنگ اصلی بدنه طراحی شده اند.

در بخش هایی از پیشرانه و کابین، قطعات فلزی با پرداخت چکش کاری شده دیده می شوند. بوگاتی این نوع پرداخت را به زره های دست ساز شوالیه های قرون وسطی ارتباط داده است. بنابراین انتخاب متریال در این خودرو نیز بخشی از داستان طراحی آن محسوب می شود.

تقریباً هیچ جزئیاتی برای تزئین انتخاب نشده است. حتی متریال و نحوه پرداخت آنها نیز به داستانی که بوگاتی برای این خودرو تعریف نموده، متصل هستند.

بازگشت به تاریخ بوگاتی

بوگاتی برای شرح فلسفه دستریه به محصولات مدرن خود اشاره ننموده و بخشی از تاریخ برند را نیز وارد این پروژه نموده است.

در دهه 1930، شاسی مدل محبوبType 57 پایه ساخت خودروهایی مانند Type 57G و Type 57C Tank بود. این خودروها در مسابقات از جمله لومان حضور داشتند و به موفقیت رسیدند. اما همین خانواده شاسی بعدها در قالب Type 57SC Atlantic به یکی از مشهورترین و ارزشمندترین خودروهای تاریخ طراحی تبدیل شد.

نکته مهم در اینجا، تفاوت شخصیت این خودروهاست. یک زیرساخت فنی می توانست برای ساخت یک خودروی مسابقه ای مورد استفاده قرار بگیرد و همان خانواده مهندسی، پایه ساخت یک خودروی فوق العاده زیبا و لوکس نیز باشد. بوگاتی همین ایده را در دستریه دوباره زنده کرد.

و اما … W16

تمام این طراحی خاص، زمانی اهمیت بیشتری پیدا می نماید که بدانیم زیر بدنه دستریه همچنان همان پیشرانه ای واقع شده است که یکی از مهم ترین نمادهای مهندسی بوگاتی در دو دهه اخیر بوده است. این خودرو به پیشرانه 8 لیتری W16 (16 سیلندر Wشکل) چهار توربو مجهز شده است.

قدرت رسمی این نیروگاه 1600 واحد PS اعلام شده که معادل 1578 اسب بخار با استاندارد SAE است. این نیرو به وسیله یک جعبه دنده دوکلاچه هفت سرعته به هر چهار چرخ منتقل می شود.

ترکیب یک پیشرانه W16 چهار توربو با مونوکوک فیبرکربنی و سامانه انتقال قدرت چهارچرخ محرک، نشان می دهد دستریه قرار نیست اصلاً محافظه کار باشد.

با وجود چنین معیناتی، بوگاتی برخلاف بسیاری از ابرخودروها، در زمان معرفی این خودرو اعداد مربوط به شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت یا حداکثر سرعت را اعلام ننموده است. می دانیم که این موضوع اتفاقی نیست.

بوگاتی دستریه قرار نیست با اعداد عملکردی و رکوردهای سرعت به عنوان یک رکوردشکن معرفی شود. هدف اصلی پروژه، ترکیب یک زیرساخت فنی بسیار جدی با طراحی اختصاصی، ساخت سفارشی و ارزش کلکسیونی است.

البته وقتی 1600 اسب بخار در اختیار خودرویی با چنین ابعاد و ساختاری قرار می گیرد، برای درک توانایی های آن نیازی به یک عدد شتاب یا حداکثر سرعت نداریم.

کابین، سطح بالا یعنی این

اگر در بخش فنی هنوز می توان ارتباط بوگاتی دستریه و بولاید را به وضوح دید، داخل کابین این ارتباط تقریباً به نقطه مقابل خود تبدیل می شود. کابین بولاید حال وهوای یک خودروی مسابقه ای دارد، اما دستریه وارد دنیایی کاملاً متفاوت می شود؛ دنیای چرم، نوبوک، متریال دست ساز و جزئیات سفارشی.

بوگاتی در کابین از چرم و نوبوک با رنگ Ambre Voyageur استفاده نموده و در کنار آن، یک پارچه سه بعدی بافته شده قرار گرفته است. این پارچه با الهام از تکنیک های طراحی لباس های لوکس و Haute Couture ساخته شده و رشته های مسی نیز در ساختار آن به کار رفته اند.

رشته های مسی در بخش هایی از داشبورد و رودری ها الگویی دایره ای ایجاد می نمایند که بوگاتی آن را Halo-Line می نامد. هدف از این ترکیب، ایجاد فضایی بود که از حالت سرد و مسابقه ای بولاید فاصله بگیرد، اما همچنان شخصیت فنی خودرو را حفظ کند.

کاملاً معین است که در طراحی آن کوشش شده میان مهندسی خودرو و هنر ساخت یک محصول خارق العاده ارتباط ایجاد شود. دستگیره های در، دریچه های هوا، مرکز فرمان و بعضی قطعات تزئینی با سطح چکش کاری شده ساخته شده اند. این جزئیات یکی از واضح ترین بخش هایی هستند که فلسفه نام دستریه را وارد فضای داخلی خودرو می نمایند. بوگاتی این پرداخت فلزی را یادآور زره های دست ساز شوالیه ها می داند؛ همان تصویری که با انتخاب نام دستریه نیز ارتباط دارد.

خیلی خیلی پولدارها آماده باشند

بوگاتی هنوز قیمت رسمی بوگاتی دستریه را اعلام ننموده است. با این حال، برای درک سطح قیمت این خودرو می توان به بولاید نگاه کرد. قیمت اولیه بولاید حدود 4.8 میلیون دلار اعلام شده بود و قرار است تنها 40 دستگاه از آن ساخته شود.

اما بوگاتی دستریه تنها یک دستگاه است و مقدار شخصی سازی آن نیز بسیار بیشتر است. به همین علت انتظار می رود ارزش آن به شکل قابل توجهی بالاتر از بولاید باشد. البته در چنین پروژه ای، قیمت نهایی به هزینه ساخت خودرو ارتباط ندارد.

خریدار دستریه در واقع یک خودروی واقعاً اختصاصی دریافت می نماید که هیچ نمونه مشابهی از آن در دنیا وجود ندارد. همین موضوع ارزش کلکسیونی خودرو را به شکل قابل توجهی افزایش می دهد.

در بازار خودروهای فوق خاص، گاهی تفاوت میان یک محصول محدود و یک محصول تک نسخه، بسیار بیشتر از تفاوت میان چند میلیون دلار قیمت است. خودروی تک نسخه در واقع بخشی از تاریخ یک برند می شود و همین ویژگی می تواند در ارزش آینده آن نقش مهمی داشته باشد.

و شاید آخرین نمایش W16 افسانه ای

همه می دانیم که مهم ترین نکته درباره بوگاتی دستریه، خود خودرو نباشد، بلکه زمانی است که این خودرو در آن معرفی شده. بوگاتی طی سال های اخیر به تدریج از معماری W16 فاصله گرفته و با معرفی توربیلون وارد مرحله تازهی از مهندسی محصولات خود شده است. از این حیث، دستریه را می توان یکی از آخرین نمایش های جدی قدرت معماری 16 سیلندر Wشکل دانست.

پیشرانه ای 8 لیتری، چهار توربو و 16 سیلندر که برای بیش از یک دهه یکی از مهم ترین نمادهای مهندسی بوگاتی بوده است. این بلوک بخش مهمی از هویت مدرن این برند را شکل داد و باعث شد نام بوگاتی در دنیای خودروهای فوق سریع با اعداد و معینات فنی کم سابقه گره بخورد.